Καλημέρα

-Λύσε μου το σταυρόλεξο της ζωής και του θανάτου και θα σε ονομάσω μεγάλο σοφό.

- Εγώ θα σε κάνω βασιλέα αβασίλευτο, όχι πως θα φέγγεις συνέχεια, αλλά, δίχως βασίλειο.

 

Κοσμάς Ηλιάδης

 

ΔΙΑΦΟΡΑ μέχρι και ΑΔΙΑΦΟΡΑ

166

ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΤΡΕΧΑΝΕ

Κι αυτοί που τρέχανε καβάλα

σ’ άλογα άνεμους

για να προλάβουν τον καιρό

να μπούνε στην καρδιά της άνοιξης

και στην καρδιά του Ήλιου 

να τις μοιράσουν στα παιδιά 

ζαχαρωτά κομμάτια

με την καρδιά τους.

Ονειρευτές, δεν ξέραν τάχα

μα δεν τους είπε κανένας

νους εχέφρων

δεν κομματιάζεται η άνοιξη

δεν καταχτιέται ο Ήλιος.

Τους πρόλαβε μικρόψυχος καιρός

διαλύοντας κορμιά ψυχές αγάπες

λιγόστεψαν αραίωσαν χαθήκαν.

Άλλοι πήρανε παραμάσχαλα

κάτι αιώνια μέτρα

φυματίωση ρευματισμούς τύφλωση

από τα μπουντρούμια που τους ρίξανε

για να στεγνώσουνε τη μούχλα τους.

Και από τα νησιά της εξορίας.

Καθώς γέρνουνε

τα απογευματινά ηλιοτρόπια

δυτικά στα «κοιμητήρια»

μετρούν πολλούς θανάτους.

Kάθε μέρα.

Σύρμα το σύρμα

έπεσε το σύρμα

στο συρματόπλεγμα

αγκαθωτό.

«Ευφαμήτε» το οποίον

μη μιλάτε

για να έχετε γλώσσα.

Άλλοι κουβαλήσαν

τη φυλακή στα σπίτια τους

και είναι έτσι τώρα

όλα τους είναι ήσυχα.

Και είμαστε έτσι τώρα

όλα μας είναι ήσυχα.

Κοσμάς Ηλιάδης

Καλημέρα

Ένα εφήμερο εγώ

Ζητιανεύει

Αιωνιότητα

Στην αγκαλιά σου.

Εσύ

Τσιγκουνεύτηκες ηλιαχτίδα

Θα χάριζες Ήλιο!

Κοσμάς Ηλιάδης

ΔΙΑΦΟΡΑ μέχρι και ΔΙΑΦΟΡΑ

165

ΑΝΑΔΥΟΜΕΝΗ

Ως τη  θάλασσα

Στις παρυφές του φλοίσβου

Κατηφορίζει 

Ο  πευκώνας από το βουνό.

Ο Πάνας με τη φόρμιγγα

Γλυκόλαλο αηδόνι λες

Με κρυστάλλινο ύμνο ερωτικό

Καλεί περιπαθής

Την αναδυομένη

Την ασημένια

Αυγουστιάτικη σελήνη

Οι σταγόνες

Κυλούν από τις καμπύλες της

Ασημίζουν την άμμο

Ο Αίολος καιροφυλακτεί

Δεν ανέχεται προσήλυτους

Με περισσή αυθάδεια να αλωνίζουν

Στα κτήματά του τα θαλασσινά

Στους όρμους και στα περιγιάλια

Σφόδρα

Ερωτευμένος  και αυτός

Με την ασημόχρυση

Αξιέραστη θεά.

Αρπάζει

Μες τα δάχτυλα τον άσκαυλο

Και με ορμή και με οργή

Αδειάζει

Τα πνευμόνια του εντός του.

Ξάφνου κοσμοταραχή 

Και καταποντισμοί

Καράβια θρύψαλα

Και θαλασσοπνιγμοί

Ο μελωδός

Ανηφορίζει  άταχτα

Ασθμαίνοντας ελαύνει

Μην τον αρπάξει

Άγριο κύμα

Τον τραγοπόδη εραστή

Τον καταπιεί σε  μια χαψιά

Τον  βουνίσιο που δεν ξέρει

Τι  λάβα   είναι η αρμύρα

Και πως «παίζει» σαν θυμώνει.

Κοσμάς Ηλιάδης

ΑΛΕΞΙΚΕΡΑΥΝΑ ΟΝΕΙΡΑ

Μην στέλνεις

φλογισμένα φιλιά στον αέρα

σε ερωτεύονται τα σύννεφα

εγώ δεν έχω αλεξικέραυνα όνειρα

ή κρεβάτι ζεστό, τώρα πια

στον πάγο της ανυπαρξίας μου

λάθρα βιώνοντας μακριά σου.

Κοσμάς Ηλιάδης